Φυτά με άρωμα Ιστορίας. Εχουν συνδεθεί με πρόσωπα, θεούς, ήρωες, καθώς και με τη χριστιανική Εχουν αφήσει το δικό τους «αποτύπωμα» στην ιστορία του τόπου μας. Μας είναι γνωστά από τους αρχαίους συγγραφείς, την ελληνική μυθολογία και από αναφορές στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Εμπλέκονται και πολλές φορές αποτελούν σύμβολα σε γνωστές ιστορίες σημαντικών προσώπων.
Είναι το κώνειο το στικτόν, με το οποίο θανατώθηκε ο Σωκράτης. Είναι το παλιούρι από το οποίο πιστεύεται πως ήταν φτιαγμένο το ακάνθινο στεφάνι του Χριστού.
Είναι η άκανθος που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τα περίτεχνα κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού. Είναι ο νάρθηκας, στον βλαστό του οποίου ο Προμηθέας έκρυψε τη φωτιά για να τη μεταφέρει κρυφά από τους θεούς στους ανθρώπους. Αυτά και πολλά ακόμη είναι τα λεγόμενα «ιστορικά φυτά»,
Η αριστολόχια κληματίτης, που εύκολα μπορεί να μαντέψει κανείς από την ονομασία της, θεωρούνταν άριστη για τη λοχεία.Η δίψακος, τα φύλλα της οποίας έχουν την ιδιότητα να συγκρατούν το νερό της πρωινής δροσιάς και γι αυτό την αναζητούσαν οι περιπατητές, προκειμένου να ξεδιψάσουν ύστερα από πολύωρη πεζοπορία.
Ακόμη και η κρεμμύδα, που κρεμάμε μέχρι και σήμερα στην εξώπορτα την Πρωτοχρονιά για γούρι, έχει τη δική της πολύ παλιά ιστορία. Είναι η αλεξίκακος σκιλλοκρεμμύδα, σκίλλα κατά την αρχαία της ονομασία, που βρισκόταν ακόμη και στα υπέρθυρα των σπιτιών του Πυθαγόρα και του Θεόφραστου για να τους φέρνει καλοτυχία.
Πολλές και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες είναι και οι αναφορές αρχαίων συγγραφέων στο φυτό νάρθηκας, ο βλαστός του οποίου, όταν ξεραθεί, μοιάζει με ελαφρύ ραβδί. Στις γιορτές του Διονύσου, που συχνά «άναβαν τα αίματα» και ξεσπούσαν καβγάδες λόγω της οινοποσίας, απαγορεύονταν οι μαγκούρες προς αποφυγή τραυματισμών, αλλά επιτρέπονταν οι ράβδοι από νάρθηκα, καθώς είχαν ελάχιστο βάρος και δεν μπορούσαν να προκαλέσουν βλάβη. Μέσα σε μικρά κομμάτια βλαστού από νάρθηκα, τα ναρθήκια, συνήθιζαν οι αρχαίοι Ελληνες να φυλάσσουν κοσμήματα και άλλα μικροαντικείμενα.
Μέσα στον βλαστό νάρθηκα φύλασσε ο Μέγας Αλέξανδρος την Ιλιάδα, σύμφωνα με τον βιογράφο του Αρριανό. Εκεί, όπως γράφει ο Ησίοδος, έκρυψε ο Προμηθέας τη φωτιά για να τη μεταφέρει στους ανθρώπους. Και πράγματι ο φρέσκος βλαστός του νάρθηκα είναι στο εσωτερικό του υδαρής και μπορεί να διατηρήσει αναμμένη τη φωτιά, γι αυτό ακόμη και στα νεότερα χρόνια συνήθιζαν οι βαρκάρηδες να φυλάνε φωτιά μέσα σε νάρθηκα για να ανάβουν τα τσιμπούκια τους.
Ακόμη μία χρήση του φυτού αυτού αποκαλύπτει το ίδιο του όνομα. Με κομμάτια από νάρθηκα συνήθιζαν να δένουν τα σπασμένα μέλη για να «δέσουν». Ακόμη, οι ιερείς του Διόνυσου έπαιρναν μέρος στις τελετές των οργίων προς τιμήν του θεού κρατώντας «θύρσο», δηλαδή βλαστό από νάρθηκα τυλιγμένο στην κορυφή του με κουκουνάρια.
Και ο κατάλογος με τα ιστορικά φυτά. Είναι το ψειρόχορτο, η πικραγγουριά, ο ασφόδελος, το κυπαρίσσι, η συκιά, η ελιά, ο σαμπούκος ο μέλας, ο νάρκισσος, το ίον το εύοσμον (ο μενεξές), το σαπουνόχορτο, ο μανδραγόρας, ο κρίνος της Παναγίας και πολλά ακόμη.
Πηγή: Βασισμένο σε άρθρο από το www.ethnos.gr
