Το καλοκαίρι, που τα βουνά αδειάζουν από χόρτα, περνάμε τον περισσότερο καιρό στα ποριά. Ποριά λέμε τα συνεχόμενα βράχια που γλείφει το κύμα και είναι γεμάτα τρύπες, αυλάκια και αιχμηρές κόχες. Εκεί βρίσκεται το φαγητό του καλοκαιριού. Στο λιγοστό χώμα φυτρώνουν, με μαγικό τρόπο, κρίταμα, αρμυρίκια και σπαράγγια της θάλασσας, που ζουν για μήνες χωρίς νερό και τρέφονται από την βραδινή υγρασία.
Τα φυτά αυτά, επεκτείνονται πολύ αργά (μερικά εκατοστά κάθε χρόνο), αλλά οι ρίζες τους μπορούν να διαπεράσουν και την πιο σκληρή πέτρα. «Οι μικρές λακουβίτσες με νερό είναι γεμάτες σαλιγκαράκια που, μαγειρεμένα με βλίτα και ντομάτα στην κατσαρόλα, είναι ένα εκλεκτό φαγητό. Αν είσαι αρκετά επιδέξιος, μπορείς να πιάσεις και καβούρια». Παλιότερα υπήρχαν εκατοντάδες αφάνες (αλλιώς σταμναγκάθι), που όμως οι άνθρωποι κατάφεραν επιμελώς να εξαφανίσουν, καθώς τις ξερίζωναν για να τις καθαρίσουν στο σπίτι τους. Η προστασία της βιοποικιλότητας είναι μια έννοια που ανακαλύφθηκε πολύ αργότερα. Σήμερα είναι λιγοστές, αλλά αν τις βρεις αξίζει τον κόπο να μαζέψεις προσεκτικά τα μικρά χορταράκια που κρύβονται κάτω από τα αγκάθια τους και να τα φας με τηγανητά λιανόψαρα.
Οι μικρές λακουβίτσες με νερό είναι γεμάτες σαλιγκαράκια που, μαγειρεμένα με βλίτα και ντομάτα στην κατσαρόλα, είναι ένα εκλεκτό φαγητό. Αν είσαι αρκετά επιδέξιος, μπορείς να πιάσεις και καβούρια. Μετά τις 15 Ιουνίου, που σταματάνε οι βροχές, αρχίζει να φαίνεται και η αφράλα (έτσι λέμε το αλάτι), που στερεοποιείται και σχηματίζει μικρούς κρυστάλλους που λαμπυρίζουν στο ήλιο. Την εποχή του μονοπωλίου στο αλάτι οι άτυπες αυτές ανεξερεύνητες αλυκές ήταν πραγματικός θησαυρός για τους ανθρώπους. Αν δεν πάς πρωί για μάζεμα κυριολεκτικά κάηκες, καθώς ο ήλιος μετά τις 11 είναι πραγματικά δυνατός. Πολλές φορές χρειάζεται να περπατήσεις χιλιόμετρα για να μαζέψεις μια επαρκή ποσότητα φαγητού.
Η βουτιά όμως στη θάλασσα μετά το τέλος της δουλειάς σε αποζημιώνει και με το παραπάνω!
Πηγή : Andro.gr
