Η αχίλλεια θεωρείται κλασικό θεραπευτικό φυτό. Ο Διοσκουρίδης, ο Πλίνιος και η Hildegard von Bingen αναφέρουν τη χρήση της αχίλλειας για αιμόσταση και για τη θεραπεία των πληγών. Ο Lunicerus και ο Tabernaemontanus περιγράφουν επιπλέον την δράση της αχίλλειας στη διέγερση της όρεξης και της πέψης. Ο Αχιλλέας θεωρείται ότι είχε μάθει τη θεραπευτική για τις πληγές δράση της αχιλλείας από τον Κένταυρο Χείρωνα.

Άλλες Ονομασίες: Αχίλλεια, Xιλιόφυλλο, Σεμεσάντο, Λάζαρος και Αγριαψιθιά

Ιδιότητες:
● Κολίτιδα.
● Νευρικές γαστροπάθειες.
● Λιπαρότητα (πλύσεις).
● Ρευματισμούς.
● Μειώνει την πίεση του αίματος.
● Αιμορροΐδες.
● Κιρσούς.
● Χοληστερίνη.
● Τριγλυκερίδια.
● Ακράτεια.

Σοδειά: Καλοκαίρι

Προετοιμασία: 1 κουτάλια φαγητού αχιλλαία ζεματιούνται με 1 ποτήρι βραστό νερό σ’ ένα σκεπασμένο δοχείο, αφήνεται για 10-15 λεπτά και στραγγίζεται πριν από τη χρήση.
Για πλύσεις προετοιμάζεται το παραπάνω τσάι πιο συμπυκνωμένο στη δόση 50-60 γρ. σ’ ένα λίτρο νερό.

Επιστημονικά τεκμηριωμένες εφαρμογές:
Η επιτροπή Ε συνιστά την χρήση των ανθών και του βοτάνου της αχίλλειας στην ανορεξία και στα πεπτικά ενοχλήματα, καθώς και εξωτερικά ως εδρόλουτρο στα γυναικολογικά ενοχλήματα του υπογαστρίου. Η σπασμολυτική, διουρητική και αντιφλεγμονώδης δράση φαίνεται εύλογη λόγω των συστατικών, όμως δεν έχει τεκμηριωθεί σαφώς επιστημονικά.

Πηγή: herbstore.gr