Οι Χάριτες στην αρχαιότητα συμβόλιζαν ό,τι πιο ευγενικό, όμορφο και αγνό υπήρξε ποτέ στη Γη. Ήταν το ιδανικό της σεμνότητας, της άψογης συμπεριφοράς και της ευπροσηγορίας. “Χάρις” σήμαινε, πρώτα, χαρά· τη χαρά που εκπέμπει κάποιος όταν τον χαρακτηρίζουν ευγενικά συναισθήματα, αλλά και τη χαρά και τέρψη που προκαλεί στους γύρω του. Η “Χάρις” ήταν ακόμη συνώνυμο της ερασμιότητας, της ευεργεσίας και της ευγνωμοσύνης.
Ήταν κόρες του Δία και της Ωκεανίδας Ευρυνόμης. Υπήρχαν όμως και διάφορες άλλες εκδοχές για την καταγωγή τους. Μητέρα τους θεωρείται η Ήρα, ή η Ευνομία, ή η Λήθη, ή η Αφροδίτη και πατέρας τους ο Ουρανός, ή ο Διόνυσος. Υπήρχε επίσης, ασάφεια σχετικά με το πόσες ήταν και πώς ονομάζονταν, καθώς και ποικίλες εκδοχές προέλευσης από τόπο σε τόπο. Σε παλαιότερες εποχές ήταν μία ή δύο και ήταν γνωστές ως σύζυγοι μεγάλων θεών ή ως θεότητες στην υπηρεσία της Αφροδίτης. Πρώτος ο Όμηρος αναφέρει τη Χάρη, που ήταν σύζυγος του Ήφαιστου. Ακόμη διηγείται ότι μία από τις Χάριτες την παντρεύτηκε ο Ύπνος· την οποία είχε υποσχεθεί η Ήρα, ως αντάλλαγμα για να κοιμίσει εκείνος κρυφά τον Δία και να μπορέσουν οι θεοί να αναμιχθούν στον πόλεμο της Τροίας.
Αργότερα ως Χάριτες επεκράτησε να θεωρούνται οι τρεις αχώριστες αδερφές, κόρες του Δία και της Ευρυνόμης, με τα ονόματα Αγλαΐα, Ευφροσύνη και Θάλεια. Κατοικούσαν κοντά στην κορυφή του Ολύμπου κι από κει κανόνιζαν τα πάντα, υμνολογώντας ασταμάτητα τον πατέρα τους και βασιλιά των θεών. Την ζωή τους την περνούσαν κυρίως σε εορτές και ήσαν απαραίτητες στα συμπόσια των θεών. Χωρίς αυτές οι κάτοικοι του Ολύμπου ούτε γλεντούσαν, ούτε χόρευαν. Κάθονταν συνήθως δίπλα στον Απόλλωνα και δοξολογούσαν τον Δία, ομορφαίνοντας τις συγκεντρώσεις με την παρουσία και τις μελωδικές φωνές τους. Ήταν επίσης, μέλη της χορευτικής ομάδας του Ολύμπου, μαζί με την Ήβη, τον Γανυμήδη, τις Ώρες, την Αρμονία και την Αφροδίτη. Ήταν άλλωστε φίλες της μουσικής, των ασμάτων, της ποίησης, του χορού και της ρητορικής και τις βρίσκουμε πολύ συχνά μαζί με τις Μούσες.
Αναλυτικά οι «Χάριτες» ήσαν οι παρακάτω:
Αγλαΐα ή Καλεΐς ή Χάρις ήταν θεότητα της χάριτος, της ομορφιάς, του στολισμού, του μεγαλείου και της δόξας. Ήταν μία από τις τρεις αδελφές Χάριτες μαζί με την Ευφροσύνη και την Θάλεια και σύζυγος του θεού Ήφαιστου.
Άνθεια ήταν θεότητα των λουλουδιών και στεφανιών που φορούσαν στις εορτές. Ήταν επίσης θεραπαινίδα της θεάς Αφροδίτης.
Αυξώ ήταν η θεότητα της ανοιξιάτικης άνθησης και λατρευόταν στην Αθήνα μαζί με την Δάμια και την Ηγεμόνη.
Ευδαιμονία ήταν θεότητα της ευτυχίας, της ευημερίας και της χλιδής. Ανήκε στην συντροφιά της θεάς Αφοδίτης.
Ευφροσύνη ή Ευθυμία ήταν θεότητα της ευθυμίας, του κεφιού και της χαράς και μία από τις τρείς αδελφές χάριτες.
Ηγεμόνη ήταν χάρις που ελατρεύετο στην Αθήνα μαζί με την Αυξώ και την Δάμια.
Κλήτα ήταν θεότητα της φήμης και της δόξας. Ήταν μαζί με την Φαέννα οι δύο χάριτες που ελατρεύοντο στην Σπάρτη.
Παιδιά ήταν θεότητα του παιχνιδιού και της διασκέδασης. Η Παιδιά όπως όλες οι θεραπαινίδες της Αφροδίτης δεν αναφέρεται σε κάποιο ιστορικό κείμενο, αλλά απεικονίζεται πολύ συχνά σε αγγειογραφίες.
Πανδαισία ήταν θεότητα των πλούσιων δεξιώσεων και θεραπαινίδα της Αφροδίτης.
Παννυχίς ήταν θεότητα των νυχτερινών εορτασμών και θεραπαινίδα της Αφροδίτης.
Πασιθέα σύζυγος του Ύπνου, θεά της χαλάρωσης και πιθανώς των παραισθησιογόνων βοτάνων.
Πειθώ ήταν θεότητα της αποπλάνησης και της πειθούς. Ορισμένες φορές αναφέρεται στις βασικές Χάριτες.
Φαέννα μία από τις δύο χάριτες που ελατρεύοντο στην Σπάρτη. Η άλλη ήταν η Κλήτα.
Θάλεια ήταν θεότητα των εορταστικών εκδηλώσεων & των πλούσιων και πολυτελών δεξιώσεων. Ήταν μία από τις τρείς αδελφές Χάριτες.
Πηγή: chilonas.wordpress.com
