Τα τελευταία χρόνια επανακάμπτουν παλιές μέθοδοι των γιαγιάδων, δηλαδή της εμπειρικής αντιμετώπισης ορισμένων προβλημάτων υγείας. Και μάλιστα με τις ευλογίες παραδοσιακών ειδικών, που σπεύδουν -τουλάχιστον στην Ευρώπη- να συνδυάσουν επιστημονική κατάρτιση με εμπειρική ιατρική.

Πρόκειται για γνώσεις που παραδίδονται από γενεά σε γενεά και οι περισσότερες έχουν σχέση με την εκπληκτική -και σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητη- επίδραση των φυτών στον ανθρώπινο οργανισμό.  Σ' αυτήν προστίθεται το τελετουργικό παρασκευής, που σε νοικοκυριά άλλων εποχών μετέδιδε στον ασθενή όλη την ατμόσφαιρα της έγνοιας των οικείων του προς την κατάστασή του και τη φροντίδα για την αποκατάστασή της.

Ένα πολύ γνωστό φάρμακο από την αρχαιότητα, είναι:

ΜΕΛΙ για βραδινές κρίσεις βήχα
Αρχαίοι Ελληνες και Αιγύπτιοι εκτιμούσαν την ουσία ιδιαιτέρως ως θεραπευτικό μέσο, σήμερα και η ΠΟΥ συστήνει τη χρήση μελιού στην αντιμετώπιση βήχα και κρυολογημάτων.
Αμερικανική μελέτη διαπίστωσε ευεργετικότατα αποτελέσματα σε εκατοντάδες παιδιά λόγω της καταπραϋντικής επίδρασης σε ερεθισμένους βλεννογόνους φάρυγγα και λάρυγγα, όπως και στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού.
Να αποφεύγεται η χορήγηση σε βρέφη, επειδή το μέλι πιθανόν να περιέχει βακτηρίδιο, που σχηματίζει τοξίνες στο έντερο.

Πηγή:http://www.melissocosmos.com