Ο Φεβρουάριος συχνά παρεξηγείται. Δεν έχει τη σαφήνεια του χειμώνα ούτε την υποσχετική αισιοδοξία της άνοιξης. Είναι ένας μήνας ενδιάμεσος, ασταθής, με ημέρες που μοιάζουν να ανοίγουν και νύχτες που θυμίζουν πως ο χειμώνας δεν έχει τελειώσει ακόμη.

Στον κήπο, αυτή η ασάφεια δεν είναι πρόβλημα· είναι πληροφορία.

Οι καλλιέργειες τον Φεβρουάριο δεν ζητούν βιασύνη. Ζητούν προσοχή. Το έδαφος αρχίζει να “ξυπνά”, αλλά δεν είναι έτοιμο για όλα. Τα φυτά δείχνουν μικρά σημάδια ζωής, όμως παραμένουν ευάλωτα. Εδώ γίνονται τα περισσότερα λάθη: όταν ο άνθρωπος μπερδεύει το πρώτο φως με άνοιξη.

Η σωστή στάση αυτόν τον μήνα είναι η παρατήρηση. Τι κρατά ακόμη υγρασία; Ποια σημεία του χωραφιού ή του κήπου στραγγίζουν γρήγορα; Πού λιμνάζει το νερό μετά από μια βροχή; Αυτές οι λεπτομέρειες δεν φαίνονται τον Μάρτιο, όταν όλα τρέχουν. Φαίνονται τώρα.

Ο Φεβρουάριος είναι επίσης μήνας καθαρισμού, όχι έντονου κλαδέματος. Αφαιρούνται ξερά, άρρωστα ή κατεστραμμένα μέρη, χωρίς επιθετικές παρεμβάσεις. Η λογική δεν είναι «να αναγκάσουμε το φυτό να ξεκινήσει», αλλά να του δώσουμε χώρο να ξεκινήσει μόνο του.

Όποιος μάθει να σέβεται τον ρυθμό του Φεβρουαρίου, σπάνια θα βρεθεί να διορθώνει λάθη την άνοιξη. Γιατί πολλά από τα προβλήματα της άνοιξης γεννιούνται από την ανυπομονησία του Φεβρουαρίου.