Ο σχεδιασμός των κήπων συνιστά μια αλυσίδα εργασιών και αρχών, οι οποία εάν δεν εφαρμοστεί ορθολογικά υπάρχει κίνδυνος δημιουργίας σημαντικών προβλημάτων στον εξωτερικό χώρο. Η κατανόηση των αρχών σχεδιασμού τοπίου, σε αρμονία με τα έμφυτα χαρακτηριστικά του σχεδιαστή είναι εκείνα τα στοιχεία που θα δώσουν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα στον κήπο.
Στο πλαίσιο των στόχων του σχεδίου ενός κήπου πρέπει να πληρούνται ορισμένοι κανόνες, ώστε ο χρήστης του κήπου να αξιοποιήσει όλα τα οφέλη ενός μελετημένου τοπίου. Αυτοί οι κανόνες συμπυκνώνονται στις έννοιες της λειτουργικότητας, της διατηρησιμότητας, της περιβαλλοντικής εναρμόνισης, της οικονομικότητας και του αισθητικού αποτελέσματος. Η σειρά προτεραιότητας για τον σχεδιαστή είναι όπως προαναφέρθηκε, για τον πελάτη συνήθως είναι η αντίστροφη.
Ας δούμε λοιπόν πέντε πολύ κοινά λάθη που παρατηρούνται σε κήπους, όταν δεν έχει ληφθεί μέριμνα για τους παραπάνω στόχους:
1. Σχεδίαση μονοπατιών και περασμάτων με ακατάλληλο πλάτος. Έχει σημασία να γνωρίζουμε ποιες ανάγκες θα εξυπηρετήσει ένα πέρασμα στον κήπο, ώστε να αποφασίσουμε το πλάτος χάραξης.
2. Σχεδίαση σκαλοπατιών απότομων και μικρού μεγέθους. Αν και η απότομη κλίση μονοπατιών μπορεί να βοηθήσει τον σχεδιαστή ώστε να επιταχύνει την κίνηση ο χρήστης του κήπου, παρά ταύτα πρώτα πρέπει να σκεφτόμαστε την ασφάλεια των επισκεπτών.
3. Δημιουργία περιοχών χλοοτάπητα πολύ στενών. Συνήθως τέτοιες περιοχές δεν εξυπηρετούν κάποιο σχεδιαστικό στόχο, αυξάνοντας ταυτόχρονα τις ανάγκες συντήρησης. Επιπλέον, οι κλασικές κουρευτικές μηχανές δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν σε τέτοιες στενές ζώνες.
4. Εισαγωγή φυτών ξένων ή μη προσαρμοσμένων στο μικρο-κλίμα και το ύφος του κήπου. Αποτέλεσμα είναι οι απώλειες φυτών και το φτωχό δέσιμο του φυτευτικού σχεδίου.
5. Πολύ πυκνές ή πολύ αραιές φυτεύσεις. Στην πρώτη περίπτωση αυξάνονται τα κόστη συντήρησης και οι πιθανότητες ανάπτυξης ασθενειών στον κήπο, στη δεύτερη περίπτωση είναι κακό το αισθητικό αποτέλεσμα
Γράφει ο Ανδρέας Παπασταύρου
Πηγή: agronomist.gr
