Το αμυγδαλέλαιο, που μερικοί το αποκαλούν «μετώπιο», παρασκευάζεται ως εξής: αφού καθαρίσεις αρκετά πικραμύγδαλα και τα ξηράνεις, κοπάνισε τα ελαφρά σε γουδί με ξύλινο γουδοχέρι, έως ότου γίνουν σαν ζυμάρι, και αφού προσθέσεις δύο κοτύλες (κούπες) καυτού νερού, άφησε τα να μουσκέψουν μαζί για μισή ώρα. Μετά τρίψε τα ακόμα πιο δυνατά. Κι έπειτα πίεσε τα και στύψε τα, μαζεύοντας με το κουτάλι αυτό που βγάζεις με την πίεση των δαχτύλων κι έπειτα, αφού σε αυτά που έχουν στυφτεί προσθέσεις μία κοτύλη νερού και τα αφήσεις να μουσκέψουν μαζί, κάνε το ίδιο.
Κάνει καλό στους πόνους της μήτρας, στους υστερικούς πνιγμούς, τις συστροφές και τις φλεγμονές των ίδιων περιοχών, στους πονοκεφάλους, τους πόνους, τους ήχους και τα σφυρίγματα των αυτιών. Ωφελεί και όσους πάσχουν από τα νεφρά τους, όσους δεν μπορούν να ουρήσουν, όσους έχουν λιθίαση, άσθμα και παθήσεις της σπλήνας. Εξαφανίζει τις πανάδες από το πρόσωπο και τις φακίδες και τις ρυτίδες, όταν αναμειχθεί με μέλι και ρίζα κρίνου και με πολτό από κερί και κύπρο ή ροδέλαιο, ενώ θεραπεύει και την αμβλυωπία (τεμπέλικο μάτι). Μαζί με κρασί καθαρίζει την πιτυρίαση.
Το σιναπέλαιο παρασκευάζεται, όταν ψιλοτριφτεί το σινάπι και μουσκέψει σε ζεστό νερό, κι έπειτα αναμειχθεί με λάδι και στυφτεί. Κάνει καλό στους χρόνιους πόνους, καθώς αποβάλλει με την εφίδρωση βλαβερές ουσίες από τον οργανισμό.
Το μυρτέλαιο παρασκευάζεται ως εξής: αφού πάρεις τα μαλακά φύλλα της σκούρας μυρτιάς, της ήμερης ή της άγριας, στύψε τα κοπανίζοντας τα, αφού προσθέσεις αγουρόλαδο σε ίση ποσότητα με τον χυμό τους, χλιάρυνέ το πάνω σε κάρβουνα, έως ότου βράσουν μαζί, ξαφρίζοντάς τα. Μια πιο εύκολη παρασκευή είναι η εξής: αφού κοπανίσεις τα μαλακά φύλλα, βράσε τα με νερό και λάδι και ξάφριζέ τα. Ανόητο είναι να βυθίσεις τα φύλλα στο λάδι και να τα αφήσεις να μουσκεύουν στον ήλιο.
Μερικοί κάνουν πιο σφιχτό το λάδι με φλούδια ροδιού, κυπαρίσσι, κύπερο και σχοίνο. Είναι πιο χρήσιμο αυτό που πικρίζει στη γεύση και είναι λιπαρό, χλωροπράσινο, διαφανές και μυρίζει μυρτιά.
Έχει ιδιότητες στυπτικές και σκληρυντικές- γι' αυτό κάνει καλό, όταν προστίθεται στα επουλωτικά, καθώς και στα εγκαύματα, τις κασίδες, την πιτυρίαση, τα εξανθήματα, τα συγκάματα, τις ραγάδες του δέρματος, τα κονδυλώματα, τις χαλαρώσεις των αρθρώσεων, τους ιδρώτες και γενικά σε όσα έχουν ανάγκη από σφίξιμο και πύκνωμα.
Το δαφνέλαιο παρασκευάζεται από καρπούς δάφνης, όταν είναι πολύ ώριμοι, αφού βραστούν σε νερό. Γιατί από τον φλοιό που τους περιβάλλει βγάζουν ένα πάχος, το οποίο, αφού το διαλύσουν με τα χέρια, το μαζεύουν με το κουτάλι. Μερικοί αφού κάνουν πιο σφιχτό το αγουρόλαδο με κύπερο, σχοίνο και καλάμι, και μετά αφού προσθέσουν φύλλα δάφνης, τα βράζουν μαζί, άλλοι όμως και καρπούς δάφνης, έως ότου αποκτήσει αρκετό άρωμα- μερικοί προσθέτουν και στύρακα και μυρτιά. Καλύτερη για την παρασκευή είναι η ορεινή και πλατύφυλλη δάφνη.
Από το δαφνέλαιο ξεχωρίζει στην αξία το φρέσκο, το πράσινο στο χρώμα, το πάρα πολύ πικρό και καυστικό. Έχει ιδιότητες θερμαντικές, μαλακτικές, ανοίγει τους πόρους, διαλύει τις κοπώσεις- είναι κατάλληλο για όλες τις παθήσεις των νεύρων, τις ανατριχίλες, τους πόνους των αυτιών, τις καταρροές και τους πονοκεφάλους. Προκαλεί ναυτία, όταν πίνεται.
Το μαστιχέλαιο παρασκευάζεται από ψιλοτριμμένη μαστίχα. Κάνει καλό σε όλες τις παθήσεις της μήτρας, αφού θερμαίνει ελαφρά, έχει στυπτικές και μαλακτικές ιδιότητες, ενώ κάνει καλό στα σκληρώματα που προσβάλλουν το στομάχι, την κοιλιά, τα έντερα και το πρόσωπο, καθαρίζει και δίνει καλό χρώμα. Παρασκευάζεται το καλύτερο στη Χίο.
Πηγή:ftiaxno
